Η Φοίτη αν και δε βρίσκεται, ούτε ποτέ βρισκόταν, κοντά σε αστικά κέντρα, ούτε σε κεντρικές συγκοινωνιακές αρτηρίες, ήταν από το 1950, ένα από τα πρώτα τουριστικά κέντρα της Πάφου.

Οι λίγοι επισκέπτες που επισκέπτονταν την Κύπρο, συνήθως επισκέπτονταν αρχαιολογικούς χώρους και τη Φοίτη, παρόλο που δεν είχε αρχαία μνημεία. Είχε όμως κάτι άλλο. Είχε το «ΦΟΙΤΙΩΤΙΚΟ ΠΛΟΥΜΙΣΤΟ».

Η υφαντική τέχνη έχει τις ρίζες της στους ομηρικούς χρόνους. Η τέχνη αυτή, ήταν γνωστή σ' ολόκληρη την Κύπρο. Όλα τα φορέματα γίνονταν στη βούφα (αργαλειό) από πρώτες ύλες που παράγονταν στον τόπο ή ήσαν βαμβακερά από ντόπιο βαμβάκι ή μάλλινα από μαλλί των προβάτων του τόπου ή μεταξωτά για γιορτινά φορέματα, από κουκούλια του μεταξοσκώληκα, που εκτρεφόταν στον τόπο από τα βυζαντινά χρόνια.

Μετά την βιομηχανοποίηση των υφασμάτων, οι βούφες μπήκαν στο περιθώριο, σχεδόν σ' ολόκληρη την Κύπρο, εκτός από τη Φοίτη.

Η υφαντική τέχνη στη Φοίτη συνεχίστηκε, μεταπηδώντας σε κάποιο άλλο τομέα, στο πλούμισμα των υφαντών. Οι Φοιτιώτισσες πλούμιζαν τα προικιά τους. Οι υφάντριες ταίριαζαν τα διάφορα χρώματα ξεσηκώνοντας διάφορα πλουμιά ή αυτοσχεδιάζοντας. Εκτός από τα προικιά τους, τα κορίτσια πλούμιζαν και κομμάτια που δίνονταν ως δώρα σε φίλους και συγγενείς ή πουλιόνταν στα λιγοστά, στην αρχή, τουριστικά καταστήματα.

Με τον καιρό η φήμη του φοιτιώτικου πλουμιστού ξεπέρασε τα σύνορα της Φοίτης. Έγινε ξακουστό σ' ολόκληρο το νησί και όχι μόνο. Πολλοί τουρίστες, Άγγλοι στην αρχή, επισκέπτονταν τη Φοίτη για να δουν, να θαυμάσουν και ν' αγοράσουν μια φυτιώτικη μαντηλιά ή σιεμέ ή τραπεζομάντηλο πλουμιστό.

Γραφεία Προέδρων, πρεσβευτών και άλλων αξιωματούχων ντόπιων και ξένων, είναι στολισμένα με το ξακουστό πλέον φοιτιώτικο πλουμιστό, που με τη σειρά του έκανε τη Φοίτη ξακουστή, στην Ευρώπη και σ' όλο τον κόσμο.

Οι τουρίστες χρόνο με το χρόνο γίνονται και περισσότεροι. Πολλοί είναι αυτοί που παίρνουν φωτογραφίες των υφαντών και των υφαντριών και αγοράζουν το ξακουστό πλέον Φυτιώτικο.

Κάτι άλλο που προσελκύει τουρίστες στη Φοίτη, είναι και η αρχιτεκτονική των κτιρίων της. 95% των κατοικιών είναι πετρόκτιστες με καλοδουλεμένη την πέτρα και κτισμένη με αχυροπηλό και χαλίκωμα όπου χρειάζεται. Πολλοί φοιτητές της Αρχιτεκτονικής κάνουν μελέτες της Φοιτιώτικης Αρχιτεκτονικής για να πάρουν το διδακτορικό τους. Σήμερα ακόμα μια αρχιτέκτονας επισκέφθηκε το χωριό, φωτογράφησε τη βρύση στην πλατεία του χωριού για να την μεταφέρει σε κάποιο άλλο χωριό της Λεμεσού.

Ένας επισκέπτης Κύπριος ή αλλοδαπός σκαρφαλώνοντας στη Φοίτη, γιατί για σκαρφάλωμα πρόκειται, αφού το χωριό βρίσκεται στην κορυφή του οροπεδίου «Το λαόνι της Φοίτης», στις πλαγιές του οποίου βρίσκονται τα μικρά χωριουδάκια. Είναι το τρίτο ψηλότερο χωριό της Πάφου με υψόμετρο 700μ. Φτάνοντας στο χωριό, θα σταθμεύσει το όχημά του στη μεγάλη πλατεία του χωριού με τα πιο αξιόλογα κτίρια του χωριού. Στο βόρειο άκρο της πλατείας βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, κτισμένη το 1857 σε ρυθμό Βασιλικής με ένα ξυλόγλυπτο εικονοστάσι. Όλοι οι επισκέπτες θα επισκεφθούν την εκκλησία, για ν' ανάψουν ένα κεράκι και να ψιθυρίσουν μια ευχή.

Στα ανατολικά είναι ένας πλακοστρωμένος χώρος. Στη μέση του χώρου αυτού, βρίσκεται η χάλκινη προτομή του ευεργέτη του χωριού Κωνσταντίνου Φοιτίδη. Πίσω από την προτομή είναι κτισμένο από το 1947, το κτίριο του Κοινοτικού Μουσείου της Φοίτης, «Μουσείο Υφαντικής και λαϊκής Τέχνης». Προχωρώντας ανατολικά θα φθάσει στο ψηλότερο σημείο του χωριού, όπου βρίσκονται τα υδραγωγεία 15 γειτονικών χωριών. Η θέα από το σημείο αυτό είναι πανοραμική. Στα βόρεια και σε απόσταση 2 χμ, αρχίζει το καταπράσινο πευκόφυτο δάσος της Πάφου. Στα ανατολικά το μοναστήρι της παναγίας της Χρυσορρογιάτισσας, φαίνεται σαν ζωγραφιά, στην πλαγιά του ψηλότερου οροπεδίου «Το Βουνί της Παναγιάς». Στα νότια θα ατενίσει τα γαλανά νερά του κόλπου της Χρυσοχούς.